استیلا

فریبای فیاضی

یک متن در ستایش تکینگی

¥

«به مصرف بی رویه و دست خوردگی مربوط می شوم»

بله مربوط می شود جراحت جنگ سربازی خوب است این همه این به دامنه ی ارتعاشی زبان کمک می کند بدون نیاز به شعبده، بدون نیاز به هذیان برهم پوشانی نقاط توده ای هر سطر به انحنا می خندد و در انحنای زمان واقعیت دست خوش دغدغه می شود ملاقات در سطحی از انحنای فضا–زمان «در خواب های تو دیدم لخت می شوم» دغدغه ی هم نهشتی با واقعیت ! «می گذارم با محتویات خود آرام بگیرد« تداخل مرزهای تدافعی برای موفقیت در پذیرش هر عضو پیوندی «لباس هایش تنش را می لرزاند» او شعر را در لرزشی خفیف با محتویات خودش آرام نگه می دارد سعی هر بند، هر سطح برای فروکاست طنین ولی لرزش به ما خواهد رسید لرزه ی هر تیله از ترس فرو ریختن ترس از سقوط؛ و همراه با آن لذت فرو ریختن وسوسه انگیز است به شدت موافق ام با نیرویی که هر پرتاب از برهم کنش شتاب و جاذبه و البته نیروی فقدان، بر خواستگاه زبانی ما آوار می کند سقوط از جایگاه ما پرده برمی دارد دوستان به این داده ی زیباشناختی توجه کنید بسیار ساده و درخشنده

u=mgh

انرژی پتانسیل گرانشی))=((جرم(9/8)(ارتفاع)