به قياس نوشتن و حرف
نگاهي به كار اسم ها
ازهر " سطر " مي شود فراتر رفت. به منزله ي شكل يك حرف. " به قياس نوشتن و حرف " ميدان ديد را مي توان بسط داد!
«حرف کوچکی ست از تو نوشتن». به طوري كه " حرف " ساييده مي شود. ازحباب مي شود و به " قياس ساخته شده "، از هر سطر مي شود فراتر رفت.
اين سطرهاي كار، توصيف نيست. حرف زدن و نوشتن از نوع ادراك ... كاش " اندام حسي " بيش تر به كار مي افتاد. " اندام حسي " فقط حرف است. بستگي به كاربردش با مقايسه و غيره.
يك چيز محدود - بخوانيم ايده ي محدود- در كار است. شايد ضعف باشد. قابل بررسي است كه هر سطر كاربردش را با كلام مي سازد. اما تخيلت را كمي رها كن! به همين منوال تا بي نهايت نمي رسد. و بيان آخر شعر فقط " دوتاست ". چيزي مكتوب كه در خود معلق است. هر سطر مي خواهد " فراروي " داشته باشد. ولي چه مي خواهد، نمي دانم.
وقتي آن را پي مي گيري " خط " به تو خواهد گفت. فلان سطر را كه دنبال مي كني - مدام آنچه را بايد بنويسد با حرف زدن القا نمي كند.
قابل تصور كه سطرها اثر_خط مستقيم را ندارد. اما ملازم شدن سطرها با " كلام، نوشتن و ادامه ي سطرها " ... مدادي كه خطي را مي كشد، ادامه مي دهد و به همين منوال.
امير قاضي پور
اول خرداد ۸۵
