استیلا

سه روایت از بسته های نامتعارف در جهان باستانی سامورایی

estila — Wed, 30 Apr 2008 08:19:18 GMT

سه روایت از بسته های نامتعارف در جهان باستانی سامورایی

گفتاری با نارسیس نگین تاج

روایت نخست:

دوست دارم درباره ی این کارها توی این وبلاگ بنویسم وقتی سطرهایی از این دست می خوانم:

« انگار نمی خواهد باشد»

یا این سطر:

« کوچه هایی ساختم»

یا:

« دافعه را تمرین می کنند!»

و این:

« فرودها را می خندانیم»

یا این:

« می چرخم / تو نچرخ / حک شمارش معکوس / بر میله های آویزان مغز»

فکر می کنم دیگر بس باشد. آوردن سطرهایی که خشونت زیستی ذهن نویسنده را به من نشان می دهند؛ با ذکر به جای این مطلب که خشونت در نزد من یکی از اصیل ترین و مورد اعتمادترین واکنش های رفتاری است. اما خشونت کلمه ی ناکارآمدی ست. بهتر است خودمان به تعریف جایگاه حس ِ . . . . حس ِ (مثلن X ) بپردازیم.

نارسیس با هر کلمه خشت می زند با این توضیح که این بدین معنی نیست که او کار را به طور حتم عالی انجام می دهد. نه. ابدن این طور نیست. من تنها و تنها سعی می کنم چیزی را بگویم که به نظر من خصوصیت بدوی و متمایز کار او می تواند باشد. خصایصی که به ما کمک می کنند هم چونان زیست زبانی متخلخل و سیال یک نفر را به پیش ببریم. آن یک نفر کسی ست که ما نقش او را بر عهده گرفته ایم. و فقط این نقش را برعهده گرفته ایم. چون به ما می آید. در تن مان اندازه می خورد و هر نویسنده آن را (آن وجود متخلخل را) با داده های بیرونی ِهمگن نشان می دهد (سعی می کند چونین کند).

امیر قاضی پور و شعری که خراش می دهد

estila — Wed, 12 Mar 2008 14:06:18 GMT

سفر           یک سال کوچک تر شد

یک سال علی ست این زیر

" از کف و پلک هایتان بسته است "

درون اتاق نشوید

به وسوسه ای

نقطه ای که              پختش

چون عروسکی خام دستانه

از گردن آویز بهار

منحنی باشی

دلقک وار                 «سنگپاره ای»

یک نقطه در خلیج

در مجلسی با طاعون

همواره به زمین : نشان کردی

امیر قاضی پور

امیر قاضی پور و شعری که خراش می دهد

امیر قاضی پور و شعری که خراش می دهد. واژه ها روی هم تاب می خورند. واژه ها سرشان را به معنا می کوبند. هی! یکی پیدایش شود. یکی این سر را به جای خودش برگرداند. واژه ها برای خودشان هشدارند. این همه به این معنی نیست که من این کار را در لیست بهترین های امیر قرار داده ام. ولی این معنی را می تواند داشته باشد که من را به راستی آزار داده است. کلمه ها. کلمه ها.

یک متن در ستایش تکینگی

estila — Fri, 29 Feb 2008 21:19:18 GMT

فریبای فیاضی

یک متن در ستایش تکینگی

«به مصرف بی رویه و دست خوردگی مربوط می شوم»

بله مربوط می شود جراحت جنگ سربازی خوب است این همه این به دامنه ی ارتعاشی زبان کمک می کند بدون نیاز به شعبده، بدون نیاز به هذیان برهم پوشانی نقاط توده ای هر سطر به انحنا می خندد و در انحنای زمان واقعیت دست خوش دغدغه می شود ملاقات در سطحی از انحنای فضا–زمان «در خواب های تو دیدم لخت می شوم» دغدغه ی هم نهشتی با واقعیت ! «می گذارم با محتویات خود آرام بگیرد« تداخل مرزهای تدافعی برای موفقیت در پذیرش هر عضو پیوندی «لباس هایش تنش را می لرزاند» او شعر را در لرزشی خفیف با محتویات خودش آرام نگه می دارد سعی هر بند، هر سطح برای فروکاست طنین ولی لرزش به ما خواهد رسید لرزه ی هر تیله از ترس فرو ریختن ترس از سقوط؛ و همراه با آن لذت فرو ریختن وسوسه انگیز است به شدت موافق ام با نیرویی که هر پرتاب از برهم کنش شتاب و جاذبه و البته نیروی فقدان، بر خواستگاه زبانی ما آوار می کند سقوط از جایگاه ما پرده برمی دارد دوستان به این داده ی زیباشناختی توجه کنید بسیار ساده و درخشنده

u=mgh

انرژی پتانسیل گرانشی))=((جرم(9/8)(ارتفاع)

لیوان

estila — Thu, 14 Feb 2008 08:05:18 GMT

لیوان

می دانستم این قبیل ساختمان ها کم نیستند

«قدرت لخت شدن نداشت» آن زن که میان انگشتان ش به دود می مانست؟ وقتی سام مقدم هیچ حرفی نمی زند از سمت های اژدها دود می مکم «مردی با دو دندان در میانه اش»؟ دو دندان؟ با دقت مسواک می زند امیدوار است دربیاورد امیدوار است واژه به کار نیاید این امید است که می ماند

فوتبالیست به تابلوی نمایش نتیجه، نگاه می کند

در مراقبت

estila — Wed, 06 Feb 2008 09:01:18 GMT

یک جور هایی

منظره ی چشم هایم

بر پیغام و ماهی ی دودی

تنظیم است

دائم

نشسته بر شلغم و انتظار گودال دارد از چنار و لباسشوری و نان های بلوط

چون یبوست می بارد بر استخر و مغز میوه های بلوط

که دائم

می مالد بر آسمان

صفحه ی سفید گاهی های کف

به سرعت یواش را صدا می زنند

چون

بر آسمان هواشناسی غرق می شود

موهای خیس ای داد بیدادت را

در هسته های عاشقانه ی مقاومت مطنطنانه بر ضد یگان نیرو های مبارزه علیه

دست در جیب گذاشتن در ملا ء عام

داو طلب اعلام کردم

اشک

پیشانی بسته بر تمبر و آگاهی

ای فتیله های سیخ در سر!

با آتش نامه های اداری اشک در جیب می رود

اشک می رود در نام

دائم

ایستاده بر قیام

با کفش های سفید محزون تر از دائم

کفش های خیلی کفش

کفش های شناور در استوار

و این مقاومت از ابروست بر پل های زیر کفش و تیغ جوانه می زند زانو در جمع

در علم کف

استفاده از معلوم رو به بالا

همه معلوم آدم ها

چند چیز جا مانده آن پایین

چند چیز آویزان

می مانم در جلا

در جلا و در تاکید

چند چیز آویزان از پاییز

در مراقبت و سنگ های بی گفتگو

چسب بی دلیل را یواش صدا می زنند بر پرده

رفتار لای پرده مجبورم می کند

پشت دشت را

صفحه بندی بکنم تا زا نو .

منطق كاذب در نفرين نامه 10

estila — Wed, 02 Jan 2008 12:39:18 GMT

منطق كاذب در نفرین نامه / ده

" چيزي نمي خواهم به خدا "

مال من است. مال من نيست. واقعيت – مكان و فضا را سلب كرده است. بر معاني اصلي شدن: يعني دوباره انجام دادن، بازسازي كردن، بدل سازي كردن و كلك زدن.

تردد انساني كه الهام در نفرین نامه / ده دارد. عبارت است از رفتن و بازديد كردن از آن چه – پيش افتاده است.

آيا نگاه كنم؟ " - اين فاصله جغرافيايي را از درون به حيث جدايي خودم بگذارم؟ "

واقعيت( مكان و فضا) و اصلن تفكيك جدايي است. يعني كه چشم من ( يخ وارگي مرئي زندگي) آيا نگاه كنم؟

راه اندازي آمدو شد: حالت فرآيندي گسترده و فشرده از مبتذل سازي است.

انباشت كالاهاي توليد شده براي بازار : " تا هي بگويد دوستت دارم به خدا ".

توپخانه اي سنگين مي خواهد تا تمام ديوارچين ها را بردارد. (( بهتر است نبينم)).

از آن پس براي هر دم با خود و نزديك شدن به يكنواختي راكد – فضاي آزاد – مدام تغيير مي كند و بازسازي مي شود.

هركس توي سوراخ خودش مي شود

به هيچ رو خود را پيامبراني خلع شده نمي دانند

بهتر است – خودم را – در بياورم

۱۲دي ماه ۱۳۸۶

امير قاضي پور

پرسه در حوالي يك انسان و يادداشتي با تمركز بر شعر metophor 10

estila — Tue, 01 Jan 2008 12:08:18 GMT

به طرز هولناكي انساني است

پرسه در حوالي يك انسان و يادداشتي با تمركز بر شعر metophor 10

احسان عزتي شاعر

او انساني است. نبض هايش را در نقاطي از هر تپيدن احساس مي كنم. صداهايي كه مي شنوم. خواب هايي كه بايد ديد. بايد ديد. روي عرشه ماهي ها مانده اند. هنوز با هر كه مي رود؛ بايد بياد. بخوابد روي تخت ش. خواب ببيند. راه راه چهارخانه ي قهوه اي. دور دست تر از هر لامپي كه تكان ش مي دهد. بايد شعبده ها را به سُخره گرفت. نبايد شعبده ها را به سُخره گرفت. بره هايي براي مكيدن پستان شهر به رديف بع بع مي كنند. شب كه مي شود. شب از دروازه عبور مي كند. چرا از در عقب مي رود تو اين شاعر؟ و اصرار دارد كه به من نشان دهد كه "نه من دارم از جلوي شما عبور مي كنم خيلي هم كارم كار است".

پاره هاي آتشفشان - روی شعری از امیر قاضی پور

estila — Sat, 29 Dec 2007 09:07:18 GMT

پاره هاي آتشفشان

از تن اوست

جانش را در فاصله می دید

شاخه ی به هم پشت

طرح لبخند،افتاده روی خاک

اگر شب های آخر

با صدای نزدیک

نزدیک در میان سنگ های پاره

امیر قاضی پور

بيش از اين بايد نوشت روي كار شاعر. رنگ بنفش. بايد با همين رنگ نوشت روي كار شاعر. و البته شاعري هم هست در حوالي من كه دوست دارم بنويسم ش با رنگ بنفش يواش.

رنگ هايش خوب است.

در فيلم "جنگجوي درون" با جمله اي مواجه مي شويم كه «دَن» خطاب به پيرمرد مربي مي گويد.

دَن مي گه: كارهايي رو كه مي تونستم انجام بدم ضروري فرض مي كردم.

مايل ام با اين شعر و در مجموع با چيدمان مورد علاقه ي شاعر، از اين سمت ملاقات كنم و شايد گفت و گويي در اين ميان دست دهد.

اميد چونين باشد.

«جانش را در فاصله می دید»

و چهار سطر بعد از آن:

«با صدای نزدیک»

و بعد هم:

«نزدیک در میان سنگ های پاره»

شعر با چه شروع مي شود؟ با چه كلمه هايي به استقبال من مي آيد كه مي خواهم او را بخوانم؟ مي خواهم بدانم ش. او چگونه است كه چونين مي آيد؟

«از تن اوست»

شاعر پرتاب مي شود به سمت شعر و به سمت و سوي شعر بودگي. نه در دايره ي توان بلكه در دايره ي نياز، در سطح درخواستي خود ولي با اين حال، با تمام اين ها شاعر كلمه ها را مهار مي كند، به سختي كلمه ها را مهار مي كند؟ اين كوشش پس از ايجاد شكل بدوي شعر به چشم مي آيد. در اين زمان است كه شاعر مي گويد

«من چونين نوشتم چون همين طور به من وارد آمد.»

بله. او درست مي تواند گفته باشد. ولي كدام شاعر؟ كدام گوشه هايش را خواب كرده است؟ كدام پاره هايش را به خواب سپرده است؟

و بعد مي گويد:

«جانش را در فاصله می دید»

تعبيه ي طرح دعوي؟ مي توان چونين پنداشت. ولي بي شك بيش از اين هاست. جاهايي هستند كه خواب نيستند ولي خود را به خواب زده اند. مي خواهد اين طور فكر كند كه فريب در حد اعلاي خود عمل كرده است. پس فريب عمل كرده است. او به چشم پوشي دامن مي زند و اين گونه است كه در جاهايي از شعرهاي اين شاعر من با پرش هاي چيدماني و زيبايي شناختي و هم چونين با پرتاب هاي حسي شديد رو به رو مي شوم. همه ي اين ها بدين معنا نمي تواند باشد كه تمركز روي كارهاي امير قاضي پور جز اين ها نبوده است چرا كه روشن است كه بسياري چيزهاي ديگر مي توان در مورد اين سري كارها از او نوشت. فضاي كاري او و نوع پرداخت مختص به او، گزينش و چينش واژگاني، گزينش روايي و پرداخت ايجازگونه ي قصوي و . . . و . . . همه و همه من را به اين سوي متوجه مي كند كه آيا امير آن چه را كه مي خواهد مي آورد؛ و يا آن چه را كه مي تواند مي آورد؟ اين پرسش من شايد جسارتي است به شاعر اين سطرها. ولي همگان شاید دربيابند كه الهام ملك پور جسارت آن را ندارد تا كودك ش را در جاي خود بنشاند. اميد كه بر او ببخشاييد.

«جانش را در فاصله مي ديد»

هيچ شكي براي من در اين بين نيست كه امير قاضي پور بسيار مستعد است در دريافت بسته هاي بيروني در وجوه مختلف. اين توان بيش از آن است كه او باز مي نمايد. دريافت حوزه هاي مفهومي و حسي گوناگون و پرداخت آن ها به شيوه اي عجيب كه البته اين شيوه در متن شاعر و هم در متن شعر اين شاعر قابل ره گيري است. پرداخت و تحليل سخت كوشانه ي شاعر در مسير بست مختصات هر بوده و تعيين ارتباط و كاركرد آن با خود و به طور متقابل خود با آن. امير با بردباري پرشتابي اين مسير را طي مي كند. اين عملكرد آن قدر براي من هيجان انگيز است كه گاهي ميل دارم شعف خود را ابراز كنم.

او يك اسب سوار است كه در رقابت هاي پرش از مانع شركت مي كند. مهارت او در اين زمينه قابل مشاهده است. او خود اين را درمي يابد. به آن آگاه است. ظرفيت هاي انرژي را در بسته هاي متعادلي تنظيم مي كند تا بتواند در پرش هاي متعدد ار كاهش پتانسيل اجتناب كند. او انرژي اضافه بر مصرف را چگونه مهار مي كند تا اسب سر به چموشي نگذارد؟ او مي داند كه اين پرش هاي تنظيم وقايع است. اين را مي داند. اسب بايد از انرژي مازاد به گونه اي تخليه شود. سوار چه؟ اسب قهوه اي براق. با دمي بلند و پرپشت. آن طور كه هر اسب اصيلي مي تواند آن را آرزو داشته باشد. با يالي به دقت مرتب شده و تميز. من مي توانم به اين اسب قند بدهم؟ اجازه مي دهيد دوستان خواننده؟

«جانش را در فاصله می دید»

و چهار سطر بعد از آن:

«با صدای نزدیک»

و بعد هم:

«نزدیک در میان سنگ های پاره»

چه چيزي در اين فضا در حال قالب گرفتن است؟ چه چيزي در حال تجسد هيئت برازنده اي است كه داراي درجه اهميتي است براي شاعر؟

سنگ هاي پاره. با صداي نزديك. و جاني در فاصله. من دارم خورد مي شوم. شما چه طور؟ اين اصطكاك براي گرفتن اعتراف است؟ از كه؟ براي چه؟ از شعر؟ از آن سويه هايي كه به خواب شان سپرده ايم؟ رنج را چرا فرو مي دهيم در لقمه هاي گلوگير؟ لازم است؟ من اشتباه مي كنم؟ ولي اين فضا به طرز عجيبي پر ازدحام و مضطرب است و ناگفته. و بيم آن مي رود كه پاره شود ولي نمي شود. نمي شود.

پي گيري آفرينش اين كارها براي من داراي اهميت است. دلايل متعددي در بين است. و از آن همه يكي اين كه كيفيت باروري و نمود مختصات شعر در بردارهاي تصويرسازي عمودي و زبان آوري افقي براي من جالب توجه و قابل پي گيري است.

و پيرمرد رو به دَن مي گه: جنگجو بودن يعني كاملن آسيب پذير بودن.

يك شنبه 2 دي ماه 1386

الهام ملک پور